پرستاران HCA می‌گویند ابزار زمان‌بندی هوش مصنوعی ایمنی را تهدید می‌کند

زمان‌بندی هوشمند پرستاران در بیمارستان‌های HCA به موضوعی بحث‌برانگیز تبدیل شده است؛ گروهی از کارکنان می‌گویند نرم‌افزار Timpani ترجیحاتشان را به‌درستی لحاظ نمی‌کند و با ساختن شیفت‌های فشرده یا تیم‌های کم‌تجربه، می‌تواند خستگی و خطر برای مراقبت از بیماران را افزایش دهد. طبق گزارش WIRED در ۲ اکتبر ۲۰۲۶، این سامانه که HCA با همکاری Palantir توسعه داده، از سال ۲۰۲۳ در حدود ۱۳۰ مرکز از ۱۹۰ مرکز این مجموعه به کار گرفته شده است.

زمان‌بندی کارکنان درمانی فقط تعیین روز و ساعت حضور نیست؛ تعداد پرستاران و میزان تجربه آن‌ها در هر شیفت نیز بر تقسیم کار اثر می‌گذارد. پرستارانی که با WIRED گفت‌وگو کرده‌اند، می‌گویند Timpani گاهی ترجیحات ثبت‌شده را نادیده می‌گیرد و برنامه‌هایی می‌سازد که از نظر ترکیب نیرو یا فاصله میان شیفت‌ها مشکل‌ساز است. این نگرانی‌ها ادعاهای کارکنان است و گزارش منتشرشده، آن‌ها را به‌عنوان تجربه و برداشت پرستاران نقل می‌کند.

زمان‌بندی هوشمند پرستاران و تجربه کارکنان HCA

Amber Retzloff، پرستار مراقبت‌های ویژه در فلوریدا، می‌گوید طی چهار ماه ۵۰ شیفت دوازده‌ساعته مشخص را درخواست کرده است، اما در بیش از نیمی از موارد به شیفت‌های دیگری گمارده شده. به گفته او، گاهی برنامه کاری چند روز پیاپی تنظیم شده و در پایان، او را از نظر ذهنی فرسوده کرده است.

Retzloff انتظار ندارد همه درخواست‌هایش پذیرفته شود. بااین‌حال، به گفته او، سامانه در مقایسه با مدیرانی که پیش‌تر برنامه‌ها را دستی تنظیم می‌کردند، در رعایت ترجیحاتش عملکرد ضعیف‌تری داشته است. او می‌گوید مشکل فقط نرسیدن به روزهای دلخواه نیست؛ فاصله‌گذاری میان شیفت‌ها و ترکیب همکاران حاضر نیز اهمیت دارد.

WIRED با پنج پرستار دیگر از مراکز مختلف HCA نیز گفت‌وگو کرده است. آن‌ها تجربه‌های مشابهی درباره نارضایتی از Timpani گزارش کرده‌اند. Retzloff در توصیف واکنش همکارانش گفته است که کسی از این ابزار راضی نیست و شکایت درباره آن به‌طور مداوم مطرح می‌شود. گزارش همچنین به گلایه‌های مشابهی اشاره می‌کند که افرادی با ادعای کار در HCA در شبکه‌هایی مانند Reddit منتشر کرده‌اند.

HCA، بزرگ‌ترین زنجیره بیمارستانی ایالات متحده بر اساس توصیف گزارش WIRED، Timpani را به‌تدریج در شبکه خود مستقر کرده است. بیمارستان محل کار Retzloff نزدیک به دو سال پیش این سامانه را پذیرفته بود. متن گزارش جزئیاتی درباره الگوریتم یا معیارهایی که Timpani برای تخصیص شیفت به کار می‌برد ارائه نمی‌کند؛ بنابراین نمی‌توان از روی اطلاعات منتشرشده درباره سازوکار فنی یا وزن‌دهی سامانه به ترجیحات و نیازهای بیمارستان نتیجه‌گیری کرد.

نگرانی درباره کمبود نیرو و ترکیب تیم‌ها

بخش اصلی نگرانی پرستاران این است که خروجی سامانه ممکن است فقط برنامه کاری نامطلوبی برای کارکنان نسازد، بلکه بر تعداد و تجربه افراد حاضر در هر شیفت هم اثر بگذارد. آن‌ها می‌گویند Timpani در برخی موارد تعداد پرستاران را کمتر از نیاز تنظیم می‌کند یا در یک شیفت، شمار پرستاران باتجربه کافی نیست. به گفته کارکنان، این وضعیت به‌ویژه روزهای یکشنبه مشکل‌ساز بوده است.

Retzloff نمونه‌ای از این دشواری را در شیفتی به یاد می‌آورد که به گفته او هر چهار همکارش کم‌تجربه بودند و خودش تنها پرستار ارشد تیم بود. او می‌گوید در چنین شرایطی ناچار شده مراقبت از بدحال‌ترین بیماران را به تأخیر بیندازد تا همکاران تازه‌کار را در رسیدگی به موارد خفیف‌تر راهنمایی کند.

این روایت نشان می‌دهد چرا منتقدان، زمان‌بندی را مسئله‌ای فراتر از راحتی کارکنان می‌دانند. در نگاه آن‌ها، اگر برنامه شیفت تعداد یا ترکیب مناسبی از پرستاران را فراهم نکند، کارکنان ممکن است برای تقسیم مسئولیت‌ها و پشتیبانی از همکاران کم‌تجربه با دشواری روبه‌رو شوند. بااین‌حال، گزارش WIRED این نگرانی را بر پایه گفته‌های پرستاران بیان می‌کند و در متن در دسترس، داده‌ای مستقل درباره تأثیر Timpani بر پیامدهای درمانی یا آمار خطاهای پزشکی ارائه نشده است.

Retzloff که ۳۴ سال دارد و به گفته گزارش یک دهه تجربه کار بالینی دارد، همچنین از نقش قضاوت انسانی در اداره تیم درمانی سخن گفته است. او معتقد است استفاده از نرم‌افزار نباید جای تشخیص و تصمیم‌گیری انسانی را در محیط درمان بگیرد. این انتقاد، پرسشی را درباره حدود اختیار سامانه‌های خودکار در محیط‌های حساس مطرح می‌کند: آیا ابزار صرفاً پیشنهاددهنده برنامه است یا کارکنان در عمل ناچارند از خروجی آن پیروی کنند؟

پیامدهای تغییر برنامه و دشواری جابه‌جایی شیفت

پرستاران می‌گویند نادیده گرفته شدن ترجیحات کاری باعث می‌شود پس از انتشار برنامه نیز برای پیدا کردن جایگزین وقت بگذارند؛ از جمله با همکاران درباره تعویض شیفت گفت‌وگو کنند یا به برنامه تخصیص‌یافته اعتراض کنند. به گفته آن‌ها، این کارها در مقایسه با دوره‌ای که مدیران برنامه را دستی تنظیم می‌کردند، زمان و تلاش بیشتری می‌طلبد.

یکی از پرستاران غیراتحادیه‌ای در تگزاس که به‌دلیل نگرانی از برخورد تلافی‌جویانه HCA نخواست نامش فاش شود، به WIRED گفته است که پیش از Timpani چنین مشکلاتی را به خاطر نمی‌آورد و برنامه‌ها به‌موقع آماده می‌شدند. کارکنان همچنین از افزایش مأموریت‌های موقت در تیم‌هایی غیر از تیم معمول خود سخن گفته‌اند. تغییر تیم در کوتاه‌مدت، بنا بر روایت آن‌ها، به دشواری‌های برنامه‌ریزی اضافه می‌کند.

برخی پرستاران می‌گویند همکارانشان بیشتر برای غیبت از شیفت‌ها از مرخصی باحقوق یا بدون‌حقوق استفاده می‌کنند. آن‌ها این رفتار را واکنشی به برنامه‌های نامطلوب می‌دانند، اما گزارش تأکید می‌کند که استفاده از چنین مرخصی‌هایی بیش از چند بار در سال می‌تواند کارکنان را در معرض خطر اخراج قرار دهد. این نگرانی، به گفته پرستاران، مسئله را پیچیده‌تر می‌کند: کارکنان ممکن است از برنامه ناراضی باشند، اما گزینه‌های محدودی برای اجتناب از شیفت داشته باشند.

در روش پیشین، مدیران برنامه را به‌صورت دستی می‌چیدند و معمولاً از مدتی قبل با پرستاران درباره تغییر درخواست‌هایشان گفت‌وگو می‌کردند. کارکنانی که با WIRED صحبت کرده‌اند، می‌گویند پس از استفاده از سامانه، گاهی فرصت کمتری برای آماده شدن یا یافتن راه‌حل جایگزین دارند. تفاوتی که آن‌ها توصیف می‌کنند، فقط میان انسان و نرم‌افزار نیست؛ بلکه به این مربوط است که کارکنان چه زمانی از برنامه آگاه می‌شوند و امکان گفت‌وگو درباره تغییر آن چقدر است.

نقش نظارت انسانی در ابزارهای زمان‌بندی

ادعای پرستاران این است که Timpani با نظارت محدود کار می‌کند و در نتیجه، تصمیم‌های مربوط به تعداد و تجربه نیروها ممکن است بدون توجه کافی به قضاوت بالینی گرفته شود. گزارش منتشرشده توضیح نمی‌دهد چه سازوکارهایی برای بازبینی برنامه‌ها وجود دارد یا مدیران HCA در چه مواردی می‌توانند خروجی سامانه را تغییر دهند. در نتیجه، میزان اختیار واقعی ابزار در برابر تصمیم انسانی از اطلاعات موجود روشن نیست.

این تمایز برای فهم ماجرا اهمیت دارد. نرم‌افزار زمان‌بندی می‌تواند به سازمان‌دهی تعداد زیادی از درخواست‌ها و شیفت‌ها کمک کند، اما وقتی کارکنان می‌گویند خروجی آن را دشوار می‌دانند یا ناچارند برای اصلاحش وقت بگذارند، موضوع به کیفیت سامانه و فرایند بازبینی آن گره می‌خورد. در محیطی مانند بیمارستان، پرستاران تأکید دارند که تجربه بالینی و شناخت نیازهای یک شیفت نیز باید در تصمیم‌گیری لحاظ شود.

Retzloff این وضعیت را واگذاری بیش از اندازه تصمیم‌ها به هوش مصنوعی توصیف می‌کند و می‌گوید چنین رویکردی قضاوت بالینی و ارتباط انسانی در مراقبت را کنار می‌زند. این دیدگاه موضع یکی از کارکنان است، اما با نگرانی مشترک دیگر پرستارانی که با WIRED گفت‌وگو کرده‌اند هم‌راستاست: آن‌ها خواهان برنامه‌ای هستند که هم ترجیحات کاری را بهتر در نظر بگیرد و هم از نظر تعداد و تجربه نیروها پاسخ‌گوی نیاز هر شیفت باشد.

گزارش WIRED در متن منتشرشده، پاسخ HCA یا Palantir به انتقادهای نقل‌شده را ارائه نمی‌کند. ازاین‌رو، درباره توضیحات این دو شرکت در مورد نحوه عملکرد Timpani، معیارهای سنجش آن یا اقدام‌های احتمالی برای رسیدگی به شکایت‌ها اطلاعاتی در دست نیست. همچنین داده‌ای ارائه نشده که نشان دهد این تجربه‌ها در همه مراکز استفاده‌کننده از سامانه یکسان است.

این خبر برای چه کسانی اهمیت دارد

این گزارش برای پرستاران و دیگر کارکنان بیمارستانی اهمیت دارد، زیرا نشان می‌دهد ابزارهای هوش مصنوعی می‌توانند بر برنامه روزانه، خستگی و نحوه تقسیم مسئولیت میان اعضای تیم اثر بگذارند؛ حتی وقتی کارکرد مستقیم آن‌ها تصمیم‌گیری درباره درمان نیست. مدیران مراکز درمانی نیز با پرسشی عملی روبه‌رو هستند: چگونه می‌توانند کارایی زمان‌بندی را با امکان بازبینی انسانی و توجه به تجربه کارکنان همراه کنند؟

برای بیماران، اهمیت موضوع در نگرانی پرستاران درباره کمبود نیرو و ترکیب نامتوازن شیفت‌هاست؛ هرچند گزارش، اثر مستقیمی بر پیامدهای درمانی را اثبات نمی‌کند. برای شرکت‌های سازنده سامانه‌های خودکار هم این ماجرا یادآوری می‌کند که سنجش موفقیت یک ابزار فقط به انجام خودکار یک کار اداری محدود نیست. در محیط‌های حساس، کارکنان باید بتوانند مشکلات خروجی را گزارش کنند و روشن باشد چه کسی مسئول بازبینی و اصلاح آن است.